Theme of thought

ก่อนอื่นเลยเรื่องนี้อ่านครั้งแรกเมื่อหกปีก่อน

เป็นปีที่ชีวิตรวนเรและหาแก่นสารไม่เจอ 

จำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่พึ่งพาผู้เสกทราย และ ไมรอน เป็นกำลังใจ เป็นโลกที่ชอบเข้าไปอยู่ ชอบหายเข้าไปอยู่ ไม่อยากกลับออกมา

จำได้ว่ามีช่วงหนึ่งตอนอายุสิบหกปีใช้เวลาทุกๆวันทบทวนในหัวเรื่องของผู้เสกทราย ตีความ และ ทำความเข้าใจธีมของเรื่องทำให้เรารู้สึกว่าเราคิดได้แหะ ไม่ได้ล้มเหลว(เท่าไหร่) (เป็นจุดกำเนิดของมนุษย์คิดมากอย่างข้าพสูนั่นเอง)

ตอนนี้อายุเกือบยี่สิบเอ็ดแล้ว อยู่คนเดียวมาก็หลายปีแล้ว ใจไม่เด็ก(เท่าไหร่)แล้ว ไม่ได้หนีเข้าหาผู้เสกทรายและไมรอนเหมือนเดิม ไม่ได้ติดหนังสือมากอย่างเด็กๆแล้ว 

แต่ความซึ้งและความละเอียดละอ่อนของเรื่องผู้เสกทรายยังทำให้เราอบอุ่นหัวใจเหมือนเคย

ตอนนี้พี่พัณณิดาเขียนจบแล้ว คงต้องไปขวนขวายหาอ่านเอาเอง เล่มหนึ่งออกมาแล้ว ปกงดงาม

http://www.naiin.com/(A(Co6SVylqygEkAAAANjkwMzU4OTctZjZkMi00MTAzLWE5NzEtNmJmZDQ0NzU0OGEw4WnB8Joq5sn8PxQo8TbpIBtmXWE1)S(5rpbtl45fuofparokwuzc0n4))/ProductDetail.aspx?sku=BK841019098485414&AspxAutoDetectCookieSupport=1

อยากให้คนอื่นได้รู้สึกล้ำลึกไปกับหนังสือเล่มนี้เหมือนที่เราได้รู้สึกสมัยที่ยังเป็นวัยรุ่น อยากให้เป็นหนังสืออ่านนอกเวลา หรือจะให้ดียิ่งกว่านั้น อย่าให้โรงเรียนมาบังคับให้อ่าน อยากให้เข้าไปหาโลกของผู้เสกทรายเอาเอง  

ผู้เสกทราย ภาค1 น้ำตาลร้อยสี มีคำไทยคำไหนที่แปลว่าสุดยอด แต่ให้ความรู้สึกว่ามันล้ำลึกและงดงามอย่างสุดยอดบ้างไหมนะ มีคำไหนที่สรุปความรู้สึกออกมาได้เป็นพยางค์สั้นๆบ้างไหมนะ 

เรื่องผู้เสกทรายนี้เองทำให้ได้รู้จักพี่พัณณิดา (พี่เคียว) ซึ่งพี่เคียวก็เอาใจใส่ความคิดของเราเด็กๆ ที่เป็นเจ้าหนู"จำไม" แบบที่ผู้ใหญ่คนอื่นคงจะไม่มาเสียเวลาด้วย