Theme of thought

สวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ดิฉันออกจะอนาถาเนื่องจากไม่มีอินเตอร์เน็ตใช้ที่บ้าน ต้องรอเค้ามาติดตั้ง (เมื่อไหร่จะมาวะคะเนี่ยแซ๊ดดดด)

((งานนี้รูปไม่ค่อยมีนะคะ คือจริงๆก็คือไม่มีเลยอะค่ะเพราะเค้าไม่ให้ถ่ายรูป อ่านเรื่อยๆแล้วอาจจะน่าเบื่อ ต้องขออภัยด้วยนะคะ))

คุณคะ คุณเคยนึกไหมคะ จะเป็นยังไงถ้ากูเกิดมารวย รวยแบบรวยชิบเป๋ง รวยชิบฉ่อย จนท่านพ่อสั่งให้ชายหนุ่ม(รูปงาม?)คอยติดตามรองมือรองเท้า(ติง)ของคุณ มันจะเป็นยังไงหนอ ถ้ามีชายหนุ่มมาเรียกคุณว่ามายเลดี้ คุณหนูขอรับ คิดแล้วคงแปลกดีไม่หยอก แต่พอคุณมองไปรอบๆก็กลายเป็นกระหยอยกองกระดาษเอสี่เขียนรายงาน กับ ชามมาม่าที่กินอยู่เมื่อวาน

กระนั้นจงอย่าห่อเหี่ยวเปลี่ยวลีบไป!!! คนญี่ปุ่นได้คิดหาทางออกให้คุณแล้ววววววววววววว

 นั่นก็คือ บัตเลอร์คาเฟ่นั่นเอง!!! แตกตื่นเปล่าล่ะค่ะ? แตกตื่นสิแตกตื่น

/me  โดนเตะ คลิกเข้ามาอ่านเพราะรู้อยู่แล้วฟ้อยยยยย 

เรื่องมีอยู่ว่าดิฉันและเพื่อนๆอนงค์นางทั้งสาม(คือดิฉัน อาอี๊และเพื่อนสุดที่รักที่เป็นสิงคโปร์ และyue ทีเป็นฟุโจชิจากเซี่ยงไฮ้ค่ะก๊าก) คือพวกเราสี่คนเกิดอาการเสี้ยนค่ะ คิดว่าปิดเทอมไม่ได้เจอกันมานาน ต้องการกิจกรรมสร้างสรรค์ (คิดกันถึุงตรงนี้เพื่อนๆต่างมีความเห็นตรงกันว่าต้องการอะไรบางอย่างให้จิต ใจกระชุ่มกระชวย) ((ตายหยอย จำไม่ได้ว่ากระชุ่มกระชวยสะกดอย่างไร ใครช่วยแก้ทีค่ะ ล้มเหลวที่สุดดดOTL)) ทีนี้ระหว่างที่เดินไปVolksก็พบกับ Swallow Tail บัตเลอร์คาเฟ่ที่ได้การยอมรับว่าเป็นเอก (ที่ไม่ใช่ผู้กำกับหนัง) และ เป็นบัตเลอร์คาเฟ่แห่งแรกในญี่ปุ่น

ดูเว็บไซต์เค้าได้ 

ทางเข้าเป็นแบบนี้ http://www.flickr.com/photos/varmazis/2538792795/  อันนี้คุณคนนี้เค้าก็ไปมา แบบว่า จองเต็มหมดส่วนพวกดิฉันตามรีเฟรชเว็บอยู่สามวันกว่าจะได้ OTL (รอบแรกรีเฟรชอยู่วันหนึ่ง รอบสองรีเฟรชสามคนอยู่สามวัน)

http://www.time.com/time/world/article/0,8599,1580270,00.html

(อ่านแล้วชอบใจเพราะเขียนถึงสังคมญี่ปุ่นได้โดนใจดิฉันนักกกก หมายเหตุ คนที่อยู่ในรูป จำได้ว่าเป็นแค่คนเปิดประตูค่ะ แบบว่า คอยจัดคิวคนที่มาแล้วอะนะ) 

สรุปประวัติของร้านนี้ย่อๆจากบทความที่เคยอ่านมาจากหนังสือพิมพ์อื่นนานแล้ว

เรื่องมีอยู่ว่า คุณYoko Otsuka เจ้าของร้านหนังสือK-Book(ขายหนังสือการ์ตูนและสารพัด ส่วนใหญ่สาววายจะชอบเพราะมีเยอะดีก๊ากกกกกกกกก) ถ้าจะให้เขียนเป็นภาษาชาวบ้านแบบหยาบๆเลยล่ะนะ อยากจะสนองตัณหาโอโตเมะ(เพศหญิงของโอตาคุ)โดยที่สาวๆนั้นหลงอยู่ในยุคที่มีคนใช้รูปงามพร้อมการตกแต่งแบบศตวรรษที่19แน่นอนว่ามันไม่มีว้อยยยยคุณYoko Otsukaเลยดำริขึ้นมาเองเสียเลย 

ทั้งร้านในหนึ่งกะท่าทางจะมีบัตเลอร์15คน (คุณบัตเลอร์ประจำโต๊ะดิฉันบอกมา) แต่ทั้งหมดทั้งร้านมีถึงห้าสิบคนด้วยกัน (เทรนแต่ละที แม๋ ทำไปด๊าย) 

(((ข่าวร่ำลือกันว่า ร้านนี้ได้ส่งเหล่าบัตเลอร์ไปร่ำเรียนมาจากประเทศอังกฤษ ข่าวอันนี้ดิฉันขอบอกว่า ไม่จริงแน่เลยวุ้ย เพราะว่ามีคนเดียวค่ะที่อังกฤษรู้เรื่อง (คือหัวหน้าบัตเลอร์ ชื่อคุณอะไรจำไม่ได้แล้ว แต่ฟังอังกฤษรู้เรื่องและดูมีการศึกษาที่สุด กรี๊ดดดดดดดดดเขียนแบบนี้แล้วดูเหมือนดิฉันโคตรsnobby แต่คนอื่นดูเหมือนเกร็งๆนี่นาาาาา หัวหน้าชื่อคุณอะไรคาวะจำไม่ได้แล้วOTL แต่คุยสนุกดีนะ เหมือนเป็นบัตเลอร์จริงๆก๊ากกกกกกกก) สรุปคนเดียวที่อังกฤษรู้เรื่องคือคนหัวหน้า(ฟังออกพูดไม่ได้)ที่เหลือแบ๊ะๆๆๆ ค่ะ แต่ดิฉันไปกับสองคนที่ภาษาญี่ปุ่นเมพมากๆเลยสนุกสนานที่สุด! จบการเขียนเกี่ยวกับข่าวลือ ก๊ากกกก))) 

ทีนี้ จะเดินเข้าไปเฉยๆเลยไม่ได้อะค่ะ เพราะเค้าฮิตมาก ต้องมีการจอง วิธีการจองนั้นดิฉันพลาดมาแล้วค่ะ คือว่ารอบแรกดิฉันเป็นคนจอง  ไปที่เว็บไซต์เค้า ใส่อีเมลล์เราลงไป แล้ววันจริงให้ไปจองด้วยตนเองที่ร้านอีกที(เอาอีเมลล์ไปด้วย) ซึ่งขั้นตอนนี้ดิฉันไม่ได้ทำ OTL มัวแต่ตื่นเต้นว่าจองได้แล้วๆๆๆๆๆ (กากนัก) ครั้งที่ได้ไปนี้ เพื่อนที่รักได้จองให้ จึงทำให้ได้เข้าไปนั่งเล่นอย่างที่เอามาเขียนอยู่ในนี้ (ตอนที่ไปจองด้วยตัวเอง เค้าจะอธิบายเรื่องกฎและอื่นๆหลายๆอย่างเพราะเป็นครั้งแรกค่ะ แต่คุณเพื่อนที่รักไม่ได้บอกรายละเอียด จริงๆแล้วอาจจะรวมถึงห้ามถามข้อมูลส่วนตัวบัตเลอร์ ห้ามแกล้งบัตเลอร์ อะไรอย่างนี้ด้วยแน่เลย ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก) 

((เพราะคราวที่แล้วจองพลาด คราวนี้เพื่อนที่รักจองให้ เลยต้องไป โดยที่ผิดนัดกับคุณคนนั้น　OTL ขออภัยสุดชีวิตสิ้นใจค่ะ....))

สิ่งแรกที่พวกเราได้ยิน ก็คือ ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณหนู ประมาณว่าคุณเป็นคุณหนูของที่นี่ ณ บัดนาว ถึงตรงนี้ ถ้าใครจะบอกว่า "ชั้นกลับมาแล้ว เซบาสเตียน" อันนี้ก็ไม่ผิด ถือว่าคุณได้สวมบทบาทคุณหนูเข้าไปแล้ว (แต่ถ้าทำจริง ดิฉันจะไม่ขอเข้าไปกับคุณค่ะ ดิฉันจะขอตัวกลับบ้านจริงๆของดิฉันที่เป็นห้องรูหนูแถววาเซดะัดีกว่าจะเข้าไปกับคุณ ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)

ถึงจะประหลาด อย่างไรก็ตาม ดิฉันขอบอกว่า มันเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตค่ะคุณ ครั้งหนึ่งในชีวิตที่คุณจะทำตัวไร้สาระโคตรๆแล้วไปนั่งจิบน้ำชาสั่นกระดิ่ง ครั้งหนึ่งในชีวิต แล้วต่อไปใครจะถามเรื่องอะไรเกี่ยวกับบทบาทของเพศหญิงและความกดดันจากสังคม ของญี่ปุ่น คุณตอบได้แล้วค่ะ เพราะคุณไปเจอcounter part ของมันมาแล้ว!!!!!!!  

ก้าวเข้ามาแล้ว หัวหน้าบัตเลอร์ที่ดิฉันเกริ่นไปด้านบนก็จะเข้ามาขอเสื้อโค้ทของเราไป (คือโปรดจำไว้ว่าทั้งหมดนี่ทำด้วยพิธีรีตรองและสารพัดจะพูดอธิบายซึ่งดิฉันไม่เข้าใจค่ะก๊ากกกกกก คำพวกมึง เอ๊ย คำของพวกคุณสุภาพเวอร์เกินไปละ เกินความสามารถดิฉันจะเข้าจุยยยยยย) 

ตอนที่ขอเสื้อโค้ท เป็นเรื่องอึ้งเรื่องที่หนึ่ง คือเพื่อนสวมเสื้อหลายชั้น ชั้นแรก ยกให้ไปแล้ว ชั้นที่สองก็ยังดูเหมือนเสื้อโค้ท เลยต้องขอไปอีก โดยพูดจาอย่างสุภาพที่สุด แปลได้เป็นภาษามนุษย์ว่า "ขอโทษด้วยครับคุณหนู คือว่าไม่elegant พอ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ" 

(งงไปเลยทีเดียว มีอย่างงี้ด้วยวุ้ย แต่งตัวไม่ถูกกาละเทศะ????)

แต่เข้าไปแล้วถึงรู้สึกค่ะ คือข้างบนเป็นแชนเดอเลีย(อันเล็กเพราะตั้งอยู่ใต้ดิน) พร้อมผ้าม่าน โต๊ะน้ำตาลขัดเงา นาฬิกาคุณปู่ เตาผิง ถ้าจะมีชิเอลจากแบล็กบัตเลอร์มานั่งก็คงจะไม่แปลกแล้วล่ะค่ะงานนี้ 

คุณSengokuเป็นบัตเลอร์ประจำโต๊ะของพวกดิฉัน เป็นคนที่สูง167 เซนติเมตร(รู้เพราะเสรือกถามมาแล้วก๊ากกกกกก ตอนแรกพวกเราคิดว่าเป็นบัตเลอร์ต้องมีกำหนดส่วนสูงไหมนะ เพราะทุกคนดูตัวสูงๆกันทั้งนั้นเลย)

คุณเพื่อนที่รักของดิฉันกรี๊ดกร๊าดมากมายเพราะว่าคุณเซนโกคุนั้นทั้งตัวเล็กทั้งอุเคะทั้งเรียบร้อย(คือโดนดิฉันแกล้งลามปามยังไงก็ทำหน้าลำบากใจได้น่ารักชิบหาย จนไม่รู้สึกผิดเลย แต่สนุกด้วยซ้ำ) อยากจะสั่นกระดิ่งเรียกบ่อยๆแต่ก็เกรงใจ ก๊ากกกกกกกกก (อารมณ์ว่า อาอี๊จิ้มมะเขือเทศเชอรี่แล้วน้ำมันพุ่งกระเด็นใส่ดิฉันเสียสามหยด ตอนแรกกะว่าจะสั่นกระดิ่งเรียกให้คุณบัตเลอร์ทั้งหลายมาเช็ดให้ดิฉันแล้วก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ทุกคนลงไปขำแบบหยุดไม่ได้กันก่อนกับไอเดียนี้เลยมัวแต่ขำแล้วลืมไปซะสนิท) 

ดิฉันได้ลองเมนูที่ชื่อว่า โรเมโอค่ะ กับเพื่อนอีกคน ส่วนสองคนที่เหลือได้ลอง คิงเลียร์ (ฮา) ที่ดิฉันอยากจะถามจริงๆคือ อยากจะถามพวกบัตเลอร์ว่า พวกคุณเคยอ่านเชคสเปียร์ไหม อ่านเรื่องอะไร อ่านกี่รอบ อยากจะถามคนข้างๆว่าคิงเลียร์จบยังไง (เลวได้อีก จริงๆดิฉันก็ไม่รู้คำตอบหรอกว่ะค่ะ แต่อยากกวนติงเล่นไปงั้นเองก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เลวแบบนี้ไปแล้วห้ามเลียนแบบนะคะ) 

โรเมโอเป็นสลัดผัก น้ำซอสวินิการ์กับน้ำมันมะกอกและมะเขือเทศเชอร์รี่ คีช(เลือกได้ว่าจะเอาเบคอน ไก่เทริยากิ หรือรสแกงกระหรี่(เรื่องอึ้งเรื่องที่สอง เทริยากิกับแกงกะหรี่เรอะ?คีชแน่หรอวะคะเนี่ย)) ขนมปังไส้พาร์ม่าแฮมกับมะเขือเทศฝาน ส่วนของหวานเลือกได้ว่าจะเอาเค้ก หรือชูครีม หรือเยลลี่ค่ะตัวดิฉันเลือกชูครีมเพราะตอนแรกจะเอามาแบ่งกับเพื่อนที่รัก แต่ดันกินหมดลืมไปเลยOTL พร้อมด้วยเลือกเครื่องดื่มได้หนึ่งอย่าง อันนี้คือชุดโรเมโอ

น้ำชาที่เลือก ดิฉันเลือกปาปิยอง (คุณบัตเลอร์เรียกปาปิลอน ง่า จะดีเหรอคะ) ถามว่ามาจากไหน คำตอบที่ได้คือดาร์จีลิ่ง (ง่า) แต่คุณบัตเลอร์เซนโกคุน่ารัก ให้อภัย 

อ้อเมนูมีเป็นภาษาอังกฤษด้วยค่ะ มีกฎเขียนอยู่หน้าแรก ๆด้วย ก๊ากกกกกกก ชาชื่อประหลาดตั้งให้เราตกใจ สามารถถามเค้าได้ว่าชาจากไหน (ฟังออกไหมอีกเรื่อง แต่ดิฉันมียูเอะเป็นคนแปลแบบนอนสต๊อปก๊ากกก) 

ชาธรรมดาก็มีค่ะ แบบ เอิร์ลเกรย์ อิงลิชเบรคฟาสต์ หอมใช้ได้ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าเค้าชงจริงจังอ๊ะเปล่า มัวแต่เม้าท์นินทาบัตเลอร์จนลืมดู (แน่นอนว่าเม้าท์เป็นภาษาอังกฤษ ไม่มีใครเข้าใจก๊ากกกกก)

ถ้าจะถามว่าอาหารอร่อยไหม ดิฉันคิดว่า เอ่อ ไปทานเอาบรรยากาศแล้วกันค่ะ ที่เมืองไทยออกจากอร่อยกว่า แต่ชาหอมดีค่ะ ราคาน่าจะแพง(????) ตอนยกชามาเสิร์ฟมีแนะนำชื่อถ้วยชาด้วยค่ะ (พวกเราลืมภายในห้านาที ต้องคอยถามเพื่อนๆด้วยกันว่าวอทวอสเดอะเนมออฟมายทีคัพว๊ะ?) ชื่อถ้วยชาของดิฉันจำได้ลางๆว่าชื่อ เอมบริช่อน (เหวอ) ดิฉันสามารถเลียนแบบเสียงที่คุณบัตเลอร์เรียกถ้วยชาของดิฉันได้ค่ะ แต่ให้ถอดเสียงหรือเดาว่ามันชื่อภาษาอังกฤษ(หรือภาษาอื่น)จริงๆว่าอะไร(วะ) อันนี้ทำไม่ได้จริงๆค่ะก๊ากกกกกกกกกกกกกก

ที่ตลกที่สุดคือ ทุกคนในร้าน(คุณลูกค้า เอ๊ย คุณหนู) พยายามแอ๊คท่ากันเป็นเจ้าหญิงโคตรๆเลยอะค่ะก๊ากกกกก แบบว่า นั่งเรียบร้อย คุยเงียบๆ พอดีมีโต๊ะข้างหลังทำส้อมตกเสียงดังมาก ทุกคนหันไปมองแบบ ตำหนิ ดิฉันแบบพวกคุณจะเวอร์ไปไหนนนน แต่สนุกดีค่ะ มีคนแต่งโลลิต้าไปนั่งทานด้วย(อันนี้คงคิดกันไว้แล้วสินะคะ) แต่ที่ยิ่งกว่านั้นก็คือมีคุณแม่พาลูกๆที่เป็นเด็กประถมแบบตัวเล็กๆไปด้วยค่ะ ก๊ากกกกกกกก คุณแม่โอโตเมะชนะเลิศมั่กๆ แต่ก็มีแบบที่เศร้าๆ(ในความคิดของดิฉันซึ่งโคตรignorantและเลวทราม) แบบ คุณน้า นั่งทานคนเดียว แบบนี้ก็มีค่ะ แปลกๆดี อย่ากระนั้นเลย คุณคนที่แต่งโลลิต้า ทำให้ดิฉันได้เห็นความจริงบางอย่าง คือว่า เธอ ใช้สองมืออุ้มแก้วไวน์ขึ้นมาซดค่ะ เง้อออออออ แต่พวกเรากินไปหัวเราะไป เพราะไม่ได้นั่งคุยกันแบบนี้มาสามเดือนแล้วค่ะ มัวแต่สอบกับปิดเทอม คิดถึงกันมาก (พวกดิฉันนี่แหละค่ะเลดี้น้อยที่สุดในทุกคนแล้วก๊ากกกกกเพราะสนใจแต่ทะโลมบัตเลอร์ด้วยสายตาและภาษาอังกฤษ พร้อมพูดเสียงดัง เย้ยยยย ถ้าพวกคุณไปขอให้อย่าเลยค่ะ นึกกลับไปถึงแล้วอายจัง) 

ไทม์สล็อตมีเวลาแปดสิบนาทีค่ะ คือคุณนั่งได้แปดสิบนาทีเท่านั้น ทั้งนี้เป็นเพราะว่าในช่วงแรกๆที่เปิด มีแขกมานั่งตั้งแต่เช้าจรดเย็น พร้อมทั้งคิวด้านนอกเป็นสิบๆคนค่ะ  พอเวลาพวกเราหมดแล้วคุณหัวหน้าบัตเลอร์ก็มาตาม บอกว่ารถม้ามารอแล้ว (เหวอ)

และพวกเราก็จากร้านไปด้วยหัวหน้าบัตเลอร์เดินไปส่ง(พร้อมเซนโกคุถือกระเป๋าพวกเรา) โดยทั้งสองมาส่งทิ้งท้ายด้วยการบอกว่ารักษาสุขภาพด้วย (ตรงนี้ดิฉันไม่เก็ตค่ะ ทำหน้าเหรอหราจนฮากันหมด) สรุปแล้วประทับใจดีค่ะ เพราะถึงจะสื่อสารกันลำบาก แต่พนักงาน(บัตเลอร์)ก็พยายามกันดีมากๆ ประทับใจยิ่งนัก จริงๆแล้วพวกบัตเลอร์เองก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะ เพราะพวกเราแต่ละคนพูดภาษาอังกฤษกันไฟแล่บ (จริงๆแล้วคือSingilsh แล้วพยายามพูดสำเนียงอังกฤษแบบดัดจริตให้สมบทบาทเลดี้อะค่ะ แต่พวกญี่ปุ่นไม่รู้หรอกก๊ากกกกกกกกกกกกกกก)นอกจากนั้นแล้วยังเดินมาส่งที่ประตู บอกว่าอิตเตรัชไชมาเซ(ไปดีมาดีนะครับ) ประหนึ่งว่าพวกเราออกจากคฤหาสน์แล้วออกไปผจญกับลมหนาวของโตเกียว อีกครั้ง 

((เวอร์จนถึงหยดสุดท้ายเลยทีเดียว ก๊ากกกกกกกกกกกกก))

สุดท้ายนี้คือ บิลของวันนี้ค่ะ กรุณาอย่าตกใจนะคะ ขออภัยจริงๆถ้าบางคนอาจจะไม่ถูกใจ แต่ว่าเป็นครั้งหนึ่งอย่างที่เขียนไว้ด้านบนค่ะ คือคุณได้เห็นที่สุดของที่สุดมาแล้ว ว่าเวลาที่สังคมกดดันผู้หญิงมากๆ เค้ามีปฎิกริยาอย่างไรกัน แค่เข้าไปมองคนรอบๆในร้านก็สนุกแล้วค่ะ(แต่จะสนุกกว่าถ้ามีเพื่อนพูดญี่ปุ่นได้ไปด้วย)

ปล.อยากเขียนวิเคราะห์แต่ไม่มีเวลา .... ล้มเหลวได้อีก

ปปล. เริ่มเรียนแล้วค่ะ ได้เจอคุณคนนั้นประมาณหนึ่งนาที ก่อนจะจากกันไป TvTแต่เรายังมีเวลา ต้องได้เจอกันอีกในมหาลัยแน่เลย (กรี๊ดดดดดด เหงาาาาาาเปลี่ยวจายยยยยย แต่สู้ๆนะตัวเอง เรายังมีเวลา ช่วงนี้วุ่นๆๆๆๆ ต้องทนๆๆๆๆ)

ปปปล. เทอมนี้ลงวิชาอะไรก็ได้หมดเลยค่ะ ดีใจที่สุด หลังจากที่เคยบ่นไว้หลายทีแล้วว่าไม่เคยลงได้ซะที....

ปปปปล. เพื่อนสุดที่รักแฮปปี้ ดิฉันก็แฮปปี้ค่ะ (ถึงคุณเพื่อนและคุณเพื่อนอื่นๆจะกรี๊ดกร๊าดเขย่าแขนดิฉันไปมาก็ตาม...)