Theme of thought

ตามประเพณีของบลอกนี้ เมื่อจะกลับจะต้องโพสต์อะไรซักอย่าง เพื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้นจะได้ทราบกัน

ข่าววันนี้เองว่าเครื่องบินcargo(แปลว่าเครื่องบินขนส่ง ไม่มีผู้โดยสาร)เพิ่งตกที่นาริตะ ตามด้วยเครื่องบินที่อเมริกาตกมีเด็กตายเจ็ด แหม่ เสียวแว๊บเป็นแถบๆ 

กลับมาไทยครั้งนี้ได้เจอหลายๆคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ พี่กี ลูซิ พี่เอ๋ พี่พีซ พี่เล็ก ยาโอใครอีกล่ะ เรนซ์ (ก๊ากกกกกก ได้ข่าวว่าเจอบ่อยยิ่งกว่าป๊าเราอีกก๊ากกกกก) แล้วได้เจอเพื่อนๆknepfawและได้เล่นด้วยกันอีก ก๊ากมีความสุข

พอกลับไปยุ่นต้องไปแก้ปัญหาเรื่องinternet คือ มันควรจะมีจดหมายมาที่บ้านว่าจะส่งคนมาทำอินเตอร์เน็ตให้ แต่ก็ไม่มีจดหมายมา เพื่อนๆก็คอยเช็กให้เปิดตู้ให้ เปิดตู้จดหมายแล้วก็ไม่มี ครั้งล่าสุดอาหลินเช็กให้ ประตูตู้รับจดหมายเปิดอยู่ แล้วก็มีเรื่องก่อนหน้านี้คือ นิตยสารที่เป็นของเจ้าของคนเก่า เราทิ้งเอาไว้ในตู้เพราะไม่อยากเก็บเอง อยู่ดีๆวันหนึ่งก็หายไป =[]=! เง้อ ใครรู้วิธีเปิดตู้ตรู แล้วทำยังไง แล้วจดหมายจากบ.อินเตอร์เน็ตจะเอาไปทำไม แกล้งกันหรอ โยนทิ้งเหรอ?

ตอนนี้กลับไปญี่ปุ่นเลยไม่มีเน็ตใช้ ต้องสิงห้องคอมโรงเรียนอีกตามเคย OTL

อีกอย่างคือถ้าจะบอกว่าคงไม่ได้กลับไทยอีก 1 ปี ก็กลัวว่าจะผิดคำพูดเพราะพูดอย่างนี้ทีไรต้องมีเรื่องให้กลับมาก่อนทุกที ฮา เดือนSeptemberนี้จะไปแลกเปลี่ยนที่Seattle ถ้ากลับมาตอนแลกเปลี่ยนคงจะแปลกๆ ?

โรงเรียน: ส่งไปแล้วกลับบ้านทำไม! <----- อารมณ์นี้ OTL

เครื่องออกสี่ทุ่มคืนนี้อีกตามเคย สวัสดี

ปล. เรนซ์จะตามมาเรียน ออกเดินทางวันที่ 1 ขอให้เตรียมตัวโดยสะดวกเรียบร้อย พร้อมดินทางปลอดภัยจ้า