Theme of thought

กรี๊ด ใช้ห้องคอมโรงเรียนพิมพ์ค่ะ แอบเขิน กลัวมีคนไทยอยู่แถวเนี้ยมั้ยเนี่ย ก้าก แต่ดูไม่ออกว่าคนไหนคนไทยบ้าง(แบบคนที่ไม่รู้จัก) เอาเป็นว่ายังไงก็ต้องเล่าอะค่ะ ห้วย ยังมีรายงานต้องทำ ไม่มีความรู้สึกอยากทำต่อ โมโหอย่างเดียว
คือแบบ ดิฉันขึ้นรถไฟกะว่ามาตอนเก้าโมงสายมากแล้ว คงไม่แน่นเหมือนตอนแปดโมง ที่ไหนได้ คนเยอะเหมือนกัน
แล้วตอนยืนอยู่ก็รู้สึกมีอะไรมาดุนๆค่ะ แสด หยอง แต่ก็ใช้เวลาชั่งใจอยู่สักครู่เผื่อว่าคิดไปเอง
หันหลังไป กะว่าจะเจอแบบ โอจิจังมนุษย์เงินเดือน
กลายเป็นคุณปู่อินตะระเดีย สาดดดด สยองและเหม็น
ดิฉันเลยจ้องกลับแม่ง แกล้งทำเป็นหลับเรอะ กูจ้องต่อ สาด  กล้าทำกูก็กล้าจ้องวะ จ้องแล้วถอนหายใจยาวๆด้วย มองด้วยสายตารังเกียจที่สุดของที่สุด แม่ง จ้องจนถึงสถานีปลายทางเนี่ยแหละ (รถไฟเป็นแบบ expressค่ะ ไม่หยุดจนกว่าจะถึงสถานีสุดท้าย) ไม่ลืมหน้าปู่นี่เลยค่ะ เจอคราวหน้ามีต่อยแน่
โมโหและเซ็ง สาด (แหม่ รู้สึกจะสบถบ่อย) คุณปู่เอาเวลาไปขายถั่วเหอะค่ะ ทุเรศมาก น่าจะตายได้แล้ว

ปล. ปรกติดิฉันไม่racistค่ะ แต่กรณีนี้มันทุเรซซซซซ

ปปล. ปรกติดิฉันไม่เกลียดคนแก่ค่ะ แต่คนแก่ที่ญี่ปุ่นเห็นมาหลายกรณีแล้ว (ทั้งญี่ปุ่นและคนต่างชาิติ เหมารวมซะเลยโกรธมาก ก้าก)

ปปปล. จริงๆคนแก่ญี่ปุ่นแอบเศร้าค่ะ ไม่มีญาติมิตรเหมือนคนไทย หรือมีแกก็ทำเป็นอยู่ได้ ไม่อยากให้ลูกหลานมาดูแคลนเป็นภาระ  จะเล่าอีกเรื่องที่แตกต่างกันมากๆ มีคุณปู่แกขาไม่ดี เดินลงบันได ปากคาบถุงซูชิอะค่ะ แบบสองมือจับบันไดปากก็คาบถุง ดิฉันตกใจมาก เพราะว่าคนเดินผ่านไปเป็นร้อย ไม่มีใครช่วยแกเลย ดิฉันเลยเดินเข้าไป ยืนมือสองข้างแบๆ (แบบไม่รู้จะพูดยังไง ครั้นจะพูดภาษาอังกฤษก็กลัวโดนรังเกียจเพราะเป็นคนต่างชาติ เพื่อนเคยโดนบอกว่า กลับประเทศไปซะ อะค่ะ)
แกเลยขอโทษขอโพยแต่ก็ยื่นถุงมาให้ถือ ตอนแรกว่าจะยื่นมือให้เกาะด้วย แต่กลัวแกจะแบบ โกรธ ไม่รู้สิคะ บอกไม่ถูก เอาเป็นว่าทำตัวไม่ถูกว่าจะเอายังไง เลยอุ้มถุงซูชิไว้ในมือ แกก็พูดไปว่าขาไม่ดี แล้วก็อะไรก็ไม่รู้ต่อเป็นชุด....(ฟังไม่ออก ฮือ) พอลงถึงข้างล่าง(คือแกลงบันไดมา มันเป็นทางข้ามใต้ดินอะค่ะ แบบข้ามถนนแต่ลงใต้ดิน ) แล้วมีบันไดเลื่อนอยู่อีกฝั่ง แกบอกอะไรประมาณ โม อี่โย ประมาณว่าโอเคแล้ว(มั้ง ดิฉันฟังไม่ออกจริงๆ) เลยยื่นถุงซูชิให้ โค้ง ตอบกลับไปอย่างเดียวว่า ไดโจวบุเดส โดอิตาชิมาชิเตะ (ไม่รู้จะพูดอะไร) ตอนนั้นกลับไปบ้านแอบน้ำตาซึม ไม่รู้จะเอายังไง อยากกลับไป แต่ก็พูดกะเค้าไม่รู้เรื่อง กลัวคนแก่โกรธ (อย่างที่บอกค่ะ คนแก่ญี่ปุ่น น่ากลัว คือเดาไม่ถูกว่าจะโกรธเพราะไปทำลายศักศรีอะไรเค้าหรือเปล่า แต่ดิฉันก็จะทำอย่างที่ดิฉันจะทำถ้าเป็นที่เมืองไทยค่ะ)

ปปปล.เพราะเป็นอย่างนี้ล่ะมั้งคนแก่เลยกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดบนรถไฟค่ะ น่ากลัวมากๆ ไม่ใช่คุณยายใจดีคุณปู่ฮาๆ แบบที่เมืองไทยค่ะ (หรือคุณปู่อารมณ์ร้าย? แต่ยังไงก็เห็นแก่ตัวที่สุดค่ะ)

ปปล.แต่ก็เห็นแก่ตัวสู้ซาลารี่แมนไม่ได้อยู่ดี

ปปปล. กรุณาอย่าเข้ามาพูดว่า ก็เป็นอย่างนี้ล่ะค่ะ/ครับ มันก็เป็นอย่างนี้ ขอบอกว่าทุกอย่าง หยุดได้ เปลี่ยนได้ ถ้าทุกคนอยากเปลี่ยนค่ะ มาอ้างว่าทุกคนทำ แล้วต้องทำ ควายค่ะ กรุณาอย่าาาาา

ปปปล. เหมือนกับเรื่องที่เสียงส่วนมากชนะ เสียงข้างน้อยแพ้ ถ้าไม่คิดว่าทำอะไรไม่ได้ มันก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆน่ะค่ะ ฮ้วย ถ้าคุณคิดว่าตัวคุณทำได้ ก็ทำได้ดิคะ

ปปปปล. ใครบ้าญี่ปุ่นกรุณาถอยไปเลยค่า ถ้าจะตอบแบบบ้าญี่ปุ่นถอยเลย ถอยเลย รับรู้ไว้ก็พอ