ใบไม้ประดิษฐ์
posted on 18 Dec 2004 02:18 by songsage***********************************************
อ่านก่อน:
ฟิคเรื่องนี้เป็นตอนต่อของเรื่อง ฝันของใบไม้ ลองอ่านดูก่อนเป็นดี
Core ในที่นี้ จะหมายถึง ความทรงจำ สติปัญญา ความนึกคิด หรือ สิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นอะไรที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวตน
จะเรียกว่า จิตวิญญาณก็คงไม่แปลก
อ่านก่อน:
ฟิคเรื่องนี้เป็นตอนต่อของเรื่อง ฝันของใบไม้ ลองอ่านดูก่อนเป็นดี
Core ในที่นี้ จะหมายถึง ความทรงจำ สติปัญญา ความนึกคิด หรือ สิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นอะไรที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวตน
จะเรียกว่า จิตวิญญาณก็คงไม่แปลก
***********************************************
ใบไม้ประดิษฐ์
คลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบา
ไอน้ำลอยระเรี่ยเลียบผืนทราย
คาวทะเลโชยติดจมูก
บาร์เบียร์ประดับประดาด้วยสายรุ้งสีเขียวแดง ต้นคริสต์มาสปลอมดอกแดงสด
คริสต์มาสมาถึงแล้ว
แม้จะไม่รู้ว่าคริสต์มาสคืออะไร บาร์เบียร์ก็ขอฉลอง
ฉลองให้กับคริสต์มาส เทศกาลที่ทำให้ลูกค้าควักสตางค์มาขึ้น
ผมเดินไปตามชายหาด
ฟังเสียงฟองน้ำแตกกระจาย
ก้มหน้ามองหาดทรายหม่นๆ
แล้วเตร่ไปมาอยู่แถวนั้น
คนที่นัดไว้ยังไม่ปรากฎตัว
ฟังเสียงฟองน้ำแตกกระจาย
ก้มหน้ามองหาดทรายหม่นๆ
แล้วเตร่ไปมาอยู่แถวนั้น
คนที่นัดไว้ยังไม่ปรากฎตัว
ผมได้ยินเสียงร้อง เด็กชายคนหนึ่งกำลังถูกลากเข้ามุมลับตา
เดินไปไกล โวยวายไปด้วย
เดินไปไกล โวยวายไปด้วย
คนที่นัดไว้ ไม่มาตามนัด แต่ชกเข้าที่ใบหน้าจนเด็กชายล้มลง
"ดูซิ พระเจ้าจะมาช่วยมันไหม"
"ดูซิ พระเจ้าจะมาช่วยมันไหม"
เพื่อนของคนที่นัดไว้ก็ทำบ้าง
ผมยืนมองอยู่ห่างๆ เฝ้ารอจนกว่า เขา จะสังเกตเห็นผม ในใจนึกอยากช่วยเด็กชาย แต่ในใจลึกกว่านั้นบอกผมว่า "ห้ามเสียเขาไปเด็ดขาด"
ในที่สุด เขาก็เห็นผม
เขาเดินเข้ามาหาทั้งๆที่ยังมีเลือดเกรอะบนใบหน้า
เขาเดินเข้ามาหาทั้งๆที่ยังมีเลือดเกรอะบนใบหน้า
"เฮ้ย โทษทีว่ะ ไอ้นี่มันกวนประสาทมาก มึงกลับบ้านไปก่อนแล้วกัน"
ตัวเจ้าของนัดว่าอย่างนั้น
และผมก็ทำตาม
และผมก็ทำตาม
ชายหาด เสียงคลื่น ลมทะเล แดดยามเย็น
ผมเดินกลับบ้าน ในใจคิดแต่เรื่องที่เพิ่งประสบมา
ผมรู้จักเด็กคนนั้นดี
เขาเป็นเณรของโบสถ์คาทอลิกแห่งหนึ่ง
เขาเป็นเณรของโบสถ์คาทอลิกแห่งหนึ่ง
และใครๆก็รู้ว่าเพื่อนผมไม่ชอบคาทอลิกพอๆกับที่เกลียดกระเทย
"เขาจะไม่ตาย" ผมหวัง "อาจจะปางตายเหมือนกระเทยสองคนก่อน แต่จะไม่ตาย"
เพื่อนคนเดียวของผมอาจจะเป็นคนโหดร้าย
แต่ก็เป็นเพื่อนคนเดียว
ห้ามเสียเขาไปนะ...
ห้ามเสียเขาไป...
แต่ก็เป็นเพื่อนคนเดียว
ห้ามเสียเขาไปนะ...
ห้ามเสียเขาไป...
เดินไปได้ซักพักผมก็ทรุดล้มลง
โลกทั้งโลกราวกับจะฉีกขาดออกจากกัน
แล้วพลันทุกอย่างก็ดับมืดลง...
โลกทั้งโลกราวกับจะฉีกขาดออกจากกัน
แล้วพลันทุกอย่างก็ดับมืดลง...
-------------------------------------------------------------------------------
"ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ คุณริชาร์ด"
เธอพูดพร้อมรอยยิ้มประดิษฐ์ให้ดูอ่อนโยนที่สุด
ความทรงจำไหลหลั่งเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เรื่องเพื่อนคนนั้น เด็กคนนั้น เย็นวันนั้น ไหลทะลักเข้ามาสู่เขาอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนเขาคิดว่าจะหมดสติไป
เขาถูกกระชากกลับสู่โลกแท้จริง
เขาถูกกระชากกลับสู่โลกแท้จริง
พอเขาเริ่มประติดประต่ออะไรได้ ก็ถามขึ้นว่า
"แต่คุณบอกผมเองว่า ผมจะอยู่ที่นั่นได้นานพอสมควร"
"แต่คุณบอกผมเองว่า ผมจะอยู่ที่นั่นได้นานพอสมควร"
"แต่เราได้รับร่างมาแล้วนะคะ คุณไม่ต้องใช้โลกจำลองอีกต่อไป"
นั่นจริงอยู่... แต่เขาโหยหาวันเวลาในอดีตมากเหลือเกิน ถึงแม้มันจะเป็นแค่ความทรงจำของใครซักคนก็ตาม
เขาถูกโอนมาอยู่ในรูปแบบของหุ่นยนต์ รอคอยร่างของใครซักคนที่coreของเขาจะเข้ากันได้
เธอพาเขาไปดูโลงแก้ว ในโลงที่สวยงามใบนั้นมีชายหนุ่มนอนทอดร่างอยู่
"ดาวิด ฮอฟมัน อายุ23ปี สูง178 เป็นนักดนตรีมาก่อน มีเชื้อสายทั้งเยอรมันทั้งไทยเหมือนคุณเลยค่ะ"
"................."
"รู้จักมาก่อนหรือคะ" เธอถามเมื่อไม่เห็นเขาพูดสิ่งใด
"ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ แล้วcoreล่ะ"
"คุณฮอฟมัน ตายหลังพยายามทำร้ายพวกลักเพศคนหนึ่งค่ะ ส่วนcoreเราพิจารณาแล้วว่ามีพฤติกรรมก้าวร้าว รุนแรง ชอบทะเลาะวิวาท แต่ร่างของเขาถูกหยุดเวลาไว้ได้ดีมากๆ"
เขาคงกำลังร้องไห้อยู่ แต่ก็ไม่รู้ เพราะร่างนี้ไม่มีน้ำตาให้
ทำไมต้องเป็นเขา....
เพื่อนที่เขาไม่เคยมี....
เพื่อนที่เขาไม่เคยมี....
"พวกคุณเป็นใคร มีสิทธิอะไรถึงมายกร่างให้คนนู้นคนนี้"
ถึงแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่เขาก็อยากตะโกนออกมา
ถึงแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่เขาก็อยากตะโกนออกมา
"รัฐบาลสิคะ ระหว่างคุณกับเขา เราก็ต้องเลือกคุณมาพัฒนาประเทศอยู่แล้ว"
".............คุณเป็นปัญญาประดิษฐ์แต่แรกเลยสินะ"
"ค่ะ ดิฉันไม่เหมือนคุณ"
"งั้นผมขอถามหน่อยเถอะ....คุณเกิดมาทำไม"
"ดินฉันเป็นแค่เจ้าหน้าที่ของที่นี่ ดิฉันไม่ทราบหรอกค่ะ"
เขาเพิ่งนึกได้ว่าเธอถูกโปรแกรมมาให้อำนวยความสะดวกและตอบคำถามของเขาให้มาที่สุด
"คุณไม่น่าเกิดมาเลย" เขาคิดออกมาดังๆ
"คุณไม่น่าเกิดมาเลย" เขาคิดออกมาดังๆ
เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
"คุณก็เช่นกันค่ะ"
-------------------------------------------------------------------------------
ลมทะเลแรงกระชากใบต้นคริสต์มาสปลอมหลุดออกจากก้านพลาสติก มันลอยไกล ห่างออกจากบาร์เบียร์หล่นลงสู่ทะเล มันฉีกขาดแล้วจึงไร้พันธะใดๆ ในใจมีเพียงความกังวลเดียวว่ามัน
จะทำอันตรายให้ใครในทะเล
เพราะสุดท้ายแล้วมันก็เป็นพลาสติก ไม่ใช่ใบไม้เสียด้วยซ้ำ
เพราะสุดท้ายแล้วมันก็เป็นพลาสติก ไม่ใช่ใบไม้เสียด้วยซ้ำ
"เฮ้ย ตรงนั้นน่ะ ชื่อไรวะ"
เด็กชายผมสีทองดวงตาสีฟ้าชี้ไปที่ตัวเองอย่างงงๆ
"เออ แกนั่นแหละ"
"ริชาร์ด..."
"กูดาวิดว่ะ บ้านแกอยู่แถวนี้เรอะ"
"ฮื่อ ข้างๆโบสถ์อ่ะ"
-------------------------------------------------------------------------------
เขาลืมตาขึ้นในร่างของดาวิด ฮอฟมัน
ถึงจะต่อต้าน แต่พวกนั้นก็ทำให้เขาอยู่ตรงนี้อยู่ดี
ความฝันก่อนหน้านี้ถูกลบไปแล้ว เขารู้
เพราะนึกให้ตายอย่างไรก็นึกอะไรไม่ออก
นอกจากร่างนี้....เป็นคนสำคัญมากเหลือเกิน
ถึงจะต่อต้าน แต่พวกนั้นก็ทำให้เขาอยู่ตรงนี้อยู่ดี
ความฝันก่อนหน้านี้ถูกลบไปแล้ว เขารู้
เพราะนึกให้ตายอย่างไรก็นึกอะไรไม่ออก
นอกจากร่างนี้....เป็นคนสำคัญมากเหลือเกิน
เมื่อcoreเข้ารวมกับร่างแล้ว มักจะประสบกับภาวะหลอน
คือร่างกายถูกหลอกว่าจิตของตนกลับมาแล้ว
จึงทำอะไรที่เคยทำอยู่เสมอ
คือร่างกายถูกหลอกว่าจิตของตนกลับมาแล้ว
จึงทำอะไรที่เคยทำอยู่เสมอ
ริมฝีปากของริชาร์ดเผยอขึ้นแล้วถ้อยคำก็หลุดออกมา
"แสงอะไร ไม่เคยรู้ ไม่เคยสัมผัส
ลมอะไร ไม่เคยยิน ไม่เคยพบ
ทะเลอะไร ไม่เคยฟัง ไม่เคยเจอ
คริสต์มาสอะไร อยู่ตรงไหน ไม่เห็นมี
พระเจ้าอะไร อยู่ที่ไหน ไม่เห็นเจอ
มนุษย์เล่า อยู่ที่ใด ฤๅไม่มี....."
ลมอะไร ไม่เคยยิน ไม่เคยพบ
ทะเลอะไร ไม่เคยฟัง ไม่เคยเจอ
คริสต์มาสอะไร อยู่ตรงไหน ไม่เห็นมี
พระเจ้าอะไร อยู่ที่ไหน ไม่เห็นเจอ
มนุษย์เล่า อยู่ที่ใด ฤๅไม่มี....."
ใบไม้พลาสติกได้หลุดลอยลงสู่ทะเลไปแล้ว ....
ขอพูดหน่อยเถอะ ในโอกาสพระคริสตสมภพ:
ในขณะที่คนที่เชื่อว่าเจ้าแม่กวนอิมมีจริงกลับดูถูกคนที่เชื่อว่าพระเจ้ากับพระอัลเลาะฮฺมีอยู่
เราอยู่ในสังคมที่ ทำอะไรก็ได้แต่ต้องไม่เบียดเบียนรบกวนคนอื่น ถูกหรือเปล่า
แล้วการพูดจาสบประมาน เบียดเบียนรบกวน ทำร้ายจิตใจ ล่ะ
หรือมันขึ้นอยู่กับว่า คุณอยู่ในประเทศไหน?
ในขณะที่คนที่เชื่อว่าเจ้าแม่กวนอิมมีจริงกลับดูถูกคนที่เชื่อว่าพระเจ้ากับพระอัลเลาะฮฺมีอยู่
เราอยู่ในสังคมที่ ทำอะไรก็ได้แต่ต้องไม่เบียดเบียนรบกวนคนอื่น ถูกหรือเปล่า
แล้วการพูดจาสบประมาน เบียดเบียนรบกวน ทำร้ายจิตใจ ล่ะ
หรือมันขึ้นอยู่กับว่า คุณอยู่ในประเทศไหน?
ความคิดเห็นน่ะ ถูกเคารพอยู่แล้ว
ยกเว้นว่ามันจะไม่ใช่ความคิดเห็น แต่เป็นคำว่าร้าย ถูกไหม
ยกเว้นว่ามันจะไม่ใช่ความคิดเห็น แต่เป็นคำว่าร้าย ถูกไหม
น่าเศร้า
ที่คนซึ่งไม่สามารถแยกแยะคริสเตียนกับคาทอลิกได้ กลับด่าศาสนาอื่นได้
ที่คนซึ่งไม่สามารถแยกแยะคริสเตียนกับคาทอลิกได้ กลับด่าศาสนาอื่นได้
คาทอลิกโดนแค่นี้เอง
แล้วอิสลามล่ะ
เห็นคนละหมาดก็ขำกัน
ขอเถอะ
ถ้าเข้าใจไม่ผิด พระพุทธเจ้าสอนให้ไม่เบียดเบียนถูกไหม...
ความเป็นชาวพุทธลดลงไม่ได้
แต่อยากให้คิดดูว่า ตัวเองเป็นแน่หรือเปล่า
ถ้าบอกว่าเป็นอยู่ที่ใจ
งั้นใจเป็นแน่เหรอ
หรือว่าคุณกำลังหลอกตัวเองอยู่
น้ำตาของพี่น้องมุสลิมเกิดจากพวกคุณหรือเปล่า?
แล้วอิสลามล่ะ
เห็นคนละหมาดก็ขำกัน
ขอเถอะ
ถ้าเข้าใจไม่ผิด พระพุทธเจ้าสอนให้ไม่เบียดเบียนถูกไหม...
ความเป็นชาวพุทธลดลงไม่ได้
แต่อยากให้คิดดูว่า ตัวเองเป็นแน่หรือเปล่า
ถ้าบอกว่าเป็นอยู่ที่ใจ
งั้นใจเป็นแน่เหรอ
หรือว่าคุณกำลังหลอกตัวเองอยู่
น้ำตาของพี่น้องมุสลิมเกิดจากพวกคุณหรือเปล่า?
ขอบพระคุณ
ท่านพี่Kuri >_< ช่วยตรวจตัวสะกดค่ะ
ไม่ได้อัพบลอคนานมาก
ส่วนหนึ่งมาจากความขี้เกียจ
และเฟลในtheme = =
นั่งทำตั้งนาน สุดท้ายออกมาเน่า จึงเหลือแค่อย่างที่เห็น เหอๆๆๆ
ขอบพระคุณที่สละเวลาอ่าน
รู้งี้มาตอบตรงนี้ น่าจะปลอดภัยกว่าในpk
เอ้อ สวัสดีครับ
#1 By narm on 2004-12-18 05:05