Theme of thought

The Cactus

หนึ่งคือต้นไม้ในทะเลทรายที่อัปลักษณ์ที่สุดเท่าที่เคยยืนต้น เท่าที่ใครจะเคยเห็น เท่าที่ตะวันเคยเลี้ยงดู
อีกหนึ่งคือหยดน้ำ หยดน้ำสวยสดใส หยดน้ำพิสุทธ์ที่สุดเท่าที่เคยเห็น เท่าที่เคยได้รับ เท่าที่เคยสัมผัส เท่าที่เคยได้ลิ้มรส
เธอมาจากฟ้า
แล้วเธอก็จากไป
ต้นไม้นั้น ชูชันใบน่าเกลียดทั่วตัว ไขว่คว้าละอองให้ได้มากที่สุด บิดกายเร่าเพื่อไขว่คว้าหยาดหยดสุดท้าย
กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ไม่มีสิ่งใดอยู่ข้างกายอีกแล้ว
เห็นได้แค่เพียงความเวิ้งว้างของทะเลทราย
กับลมร้อนกรรโชกราวกับจะข่มขู่ให้ถอนรากออกไปเสีย
และตกดึกก็หนาวเย็นเช่นด่าทอว่าสมควรตาย
รอบตัวไม่มีผู้ใด
ไม่มีใครอีกแล้วคือความคิดเวลานั้น
เวลาผ่านไปนานเหลือเกิน
ผ่านไปนานเหลือเกิน
สิ่งหน้าตาทุเรศนั้นทำคือให้ใบทั่วตัวของตนหดลง เล็กลง แคบลง ให้น้ำระเหยไปน้อยที่สุด
ใบน่าเกลียดทั่วตัวกลายเป็นหนาม
ถึงแม้จะอัปลักษณ์มากขึ้นก็ตาม
ถึงแม้จะถูกเย้ยหยันมากขึ้นก็ตาม

แต่จนกว่าจะถึงเวลาที่ได้พบกันอีก
ขอเก็บเธอไว้ในใจตลอดไป

การเฝ้ารอนั้น กลายเป็นวัน เป็นปี เป็นทศวรรษ เป็นศตวรรษ
สิ่งที่ไม่รู้คือ ยิ่งมีน้ำอยู่ในตนมากเท่าใด
ยิ่งทำให้ยืนต้นอย่างทรมานมากขึ้นเท่านั้น

ไอน้ำสุดท้ายออกมากับลมหายใจรวยริน
มันตัดใจปล่อยวางในที่สุด

ร่างเหี่ยวแห้งของมันโรยลงกับพื้นทราย
ตัวของมันล่องลอยขึ้นสู่ผืนฟ้า
เป็นไอน้ำที่ไปรวมเป็นเมฆ

แล้วตะบองเพชรก็มีความสุขตลอดไป

▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫■▫

ขอขอบคุณ Akira Deen เบต้า รีดเดอร์ ตลอดกาล (บังคับ ฮ่าๆๆ)

ก็ตอนแรก
เข้าใจว่า พ่อเจ้าประคุณป๊อบ ให้แต่งอะไรก็ได้ให้มันซึ้ง
ตรุก็ ร่ายซะ.... แบบว่า กำลังได้อารมณ์
กลับไปอ่านหัวข้อ มันบอกว่า สามบรรทัด
โอ้วแม่เจ้า สะดุดกึกทันที
ตรงไหนไม่ต่อเนื่อง ก็ตรงนั้นแหละ เขียนออกมาหลังจากอ่านแล้ว

ความจริงตอนนั่งพิมพ์นี่ห้าทุ่มแล้ว แต่ยังไม่โพสต์จนกว่าจะถึงวันใหม่ (5555 บ้า)
วันนี้(11พย.) โกรธเพื่อนคนหนึ่งด้วยความหงุดหงิดที่สั่งสมมาตั้งแต่คืนวันที่10 (งงมั้ย อย่าเพิ่งงงนะ เข้าใจง่ายกว่าเรื่องข้างบนอีก...)แบบว่า คุณเธอทำตัวเหมือนรู้ดี ขอร้อง ไปนอนในตมเถอะเธอเอ๋ย ไม่เคยหงุดหงิดขนาดนี้มากี่เดือนแล้วอ่ะ ตั้งแต่ม.สามมั้ง รึเปล่า เฮร่ย สุดๆ เรื่องมันก็งี่เง่ามาก แต่เราแบบ ไม่คุยกับคุณเธออีกเลยทั้งวัน
เราเลยกลายเป็น ยัยบ้าเรียน ประสาท คนอื่นคุยด้วยไม่ยอมคุยด้วย(ครือกรุไม่คุยกับเมิงคนเดียวอ่ะนะ อะไรเนี่ย)ป่านนี้โพนทะนาทั่วหอพักมิสสุดาแล้วมั้ง
ขอบใจนะ เฮ่อ

วันนี้คนไม่อยู่หลายคนเลย ไปแข่งบ้าง ซ้อมบ้าง บลาๆๆๆ งานเยอะแยะ งี่เง่าเสียส่วนมากT T ไม่อยากทำเลย แต่ถ้าไม่ทำจะเป็นอะไรที่เห็นแก่ตัวมากๆ แต่ต้องเข้าใจนะคะว่าแก่แล้วเลยอดบ่นไม่ได้ แต่ก็นั่นแหละสุดท้ายก็ทำ แต่ หน้าตาก็ เฟคเหลือ เฮร่ย จะแต่หาอะไรน่ะ - - เลิกดีกว่า เดี๋ยวมันจะมีแต่ แต่ เต็มไปหมด....

JPF ครั้งที่ผ่านมา

ไม่มีอะไร คิดอยากจะลง ก็ลงซะงั้น เหอๆ
ความรู้สึกแรกที่เห็นซาอิคือ
อยากกระโดดกอด เพราะ เหมือนมากจนน่าตกใจ ^ ^"
ว่าแล้วก็ตามรัวถ่ายรูป
แล้วมารู้ทีหลังว่าชื่อพี่เขาคือพี่ซารุ* - * เหอๆ

ถ้าหากว่าการจมอยู่กับความคิดถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้วทำให้สิ่งนั้นกลับคืนมาก็ดีสิ...

Akino Arai - Voices

เพลงนี้ คุณnukotton แจกอยู่ที่pk เพราะมากๆทั้งอัลบั้ม แฟนตาซีมากๆแล้วก็น่ารักมากๆเลย เวลาแต่งเรื่องข้างบนก็เปิดเพลงนี้ไปด้วยพิมพ์ไปด้วย